Pomiń menu  

Portal Regionu Małego Trójmiasta i Kaszub Północnych

Herb Rumi

Witamy w RumiMimo posiadania praw miejskich od 1954 roku, dopiero w 1972 ogłoszono konkurs na herb Rumi. Powołana komisja w składzie: prof. dr hab. Romuald Bukowski (przewodniczący), doc. dr hab. Wacław Odyniec (historyk), Jerzy Kijak (przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Rumi), Aleksander Musiuk, Stanisław Greszta, nadto reprezentujący Związek Polskich Artystów Plastyków Włodzimierz Łajming, Piotr Zającki i Zbigniew Zabrocki, oceniała 37 projektów. Nie przyznano I nagrody, jedynie II i III, oraz dwa wyróżnienia. Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z 27 marca 1972 roku przyjęto jako obowiązujący wizerunek herbu projekt nagrodzony w konkursie II lokatą.

Rys. 1. Herb przyjęty w 1972 rokuWizerunek ten przedstawiał w czerwonym polu złotą literę „R" pod połową czarnego zębatego koła, nad fantastycznym błękitno-białym kwiatem na złotej łodydze. Fantastyczny kwiat zaczerpnięty został z folkloru kaszubskiego, stanowi on bowiem jeden ze stałych elementów kaszubskiego haftu, zębate koło nawiązywało do przemysłowych tradycji zwłaszcza Zagórza, niegdyś samodzielnej wsi, obecnie jednej z dzielnic miasta Rumi (rys. 1).
Wspominając po latach (w 1996 roku) w rozmowie z autorami ów pierwszy konkurs, prof. dr hab. Wacław Odyniec podkreślił, iż o przyjęciu takiego wizerunku zadecydowało przede wszystkim zdanie artystów- plastyków, opinia protestującego przeciw temu historyka nie została uwzględniona. Autorami projektu pierwszego herbu Rumi byli Józef Poltrywke i Andrzej Szulc, mieszkańcy Gdyni-Chyloni.

Od 1990 roku narastała w Rumi dyskusja o potrzebie zmiany dotychczasowego herbu. Dyskusję rozpoczął radny Kazimierz Klawiter już na pierwszym posiedzeniu Rady Miejskiej Rumi w 1990 roku, wtórował mu redaktor lokalnej gazety, „Gońca Rumskiego", Roman Michał Rossa, który jako pierwszy odnalazł i skomentował na łamach swej gazety materiały konkursu z 1972 roku. Przeciwko obowiązującemu wizerunkowi herbu wytaczano różnorakie kontrargumenty, twierdzono, iż nie spełniał on podstawowych warunków by można było o nim mówić o nim jako o herbie, że z uwagi na czasy w jakich powstał jedynie pełnił rolę herbu. W listopadzie 1993 roku władze miasta zasięgnęły opinii u naukowców z Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego, prof. dr. hab. Wacława Odyńca i dr. hab. Andrzeja Grotha, a gdy i oni opowiedzieli się za koniecznością zmiany dotychczasowego godła, uchwałą Rady Miejskiej z dnia 24 lutego 1994 roku powołano specjalną komisję do spraw zmiany dotychczasowego wizerunku herbu miasta Rumi. W skład Komisji powołani zostali: prof. dr hab. Wacław Odyniec, prof. dr hab. Błażej Śliwiński oraz dr Jacek Banach z Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego, Aleksander Kóźmin z Polskiego Towarzystwa Genealogiczno-Heraldycznego, członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego i redaktor „Gdańskich Zeszytów Numizmatycznych" oraz przewodniczący Rady Miejskiej Rumi Ludwik Bach. Jednocześnie ogłoszono ponowny konkurs na herb Rumi.

Rys. 2 Herb przyjęty w 1994 rokuRozstrzygnięcie konkursu, na który wpłynęło 20 projektów, odbyło się 11 kwietnia 1994 roku, w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego, w gabinecie B. Śliwińskiego. Za projekt spełniający wszelkie oczekiwania uznano propozycję, autorstwa mieszkańca Rumi, Ryszarda Hinca, zalecając jedynie poprawienie proporcji tarczy herbowej (czego jednak do dziś nie uczyniono). Drugie i trzecie miejsce przypadło projektom Andrzeja Sadłowskiego. 14 kwietnia 1994 roku Rada Miejska Rumi większością głosów zaaprobowała wniosek komisji konkursowej i wydała odpowiednią uchwałę w sprawie przyjęcia nowego wizerunku herbowego godła. Po raz pierwszy wygląd nowego herbu opublikowany został na łamach „Gońca Rumskiego" z 28 kwietnia 1994 roku.

Zwycięski projekt przedstawiał w czerwonym polu tarczy srebrną krzywaśń w lewo, w kształcie wstęgi bądź litery S, z prawej u głowicy złotą dwuramienną kotwicę w słup na opak, z lewej u podstawy złote koło (rys. 2).

Symbolikę godła rozumieć należy w sposób następujący:
- srebrna krzywaśń nawiązuje do przepływającej przez miasto rzeki Zagórskiej Strugi, a jednocześnie widzieć w niej trzeba stylizowaną syglę „S", nawiązującą do imion żyjących na przełomie XII/XIII stulecia namiestnika Pomorza Gdańskiego Sambora I, jego syna Sobiesława i rycerza Sulisza, w świetle badań historycznych najstarszych znanych z imion właścicieli Rumi.
- odwrócona kotwica nawiązuje do znaku używanego w XIII wieku przez księcia gdańskopomorskiego Świętopełka, do którego to znaku od prawie już stu lat odwołuje się ruch kaszubski.
- koło młyńskie stanowi symbol wszystkich urządzeń technicznych (młynów zbożowych, kuźnic, tartaków) działających przez wieki w oparciu o wykorzystanie wód Zagórskiej Strugi.

Rys. 3 Propozycja herbu W 1995 roku pojawił się w Rumi nieoficjalny wzór „uroczystego" herbu miasta, z trzymaczami w postaci dwu czarnych gryfów na postumencie i z coroną muralis, odmienną od wzoru prusko-pomorskiego. W miejsce trzech wież z murkiem pojawiły się bowiem zabudowania młyna i młyńskie koło do połowy zanurzone w młynówce (rys. 3). Jest sygnał, iż miejscowe środowisko świadomie chce nawiązywać do tradycji historycznej.

Również w rok po przyjęciu oficjalnego wizerunku nowego herbu Rada Miejska ogłosiła konkurs na flagę, powołując komisję w skadzie: Kazimierz Klawiter, Aleksander Kuźmin, artysta rzeźbiarz Eugeniusz Lademan, Józef Lanc, Jan Nowicki, Tadeusz Pepliński. Na konkurs wpłynęły 22 projekty. Rozstrzygnięcie nastąpiło 5 czerwca 1995 roku, a za najlepszy uznano projekt zamieszkałej w Gdyni artysty-plastyka Haliny Wasielke. Wyniki konkursu członkowie komisji przedstawili podczas posiedzenia Zarządu Miasta 7 czerwca, uzyskując całkowite poparcie proponowanych rozstrzygnięć. Oficjalna akceptacja uchwałą Rady Miejskiej nastąpiła 29 czerwca.

Flaga rumiFlaga Rumi należy do typu flag z tarczą herbową, nadano jej proporcje 3:5 i w wypadku „wielkiej flagi" wymiary 2000 x 1200 mm. Przedstawia na błękitnym tle tarczę z wizerunkiem aktualnego herbu (o wysokości 500 mm w wypadku „flagi wielkiej"), umieszczonego w białej obwódce (o szerokości 30 mm), z której to tarczy obustronnie wyprowadzona jest poziomo (równolegle do boku dłuższego) biała wstęga (o szerokości 70 mm). Błękit flagowego płatu symbolizować ma nieskończoność, sprawiedliwość i nawiązywać do jednego z zasadniczych kolorów wzornictwa kaszubskiego, natomiast biała wstęga symbolizuje rzekę Zagórską Strugę.

Opracowano na podstawie wydawnictwa "Herby miast, gmin i powiatów" autorstwa Beaty Możejko i Błażeja Śliwińskiego



Do góryDo góry
autor/źródło: Własne
aktualizacja: 2005-01-05 21:03:16